Shanghai (1/2) Marathon

Niet het “you never walk Alone” ging aan de start van de marathon vooraf, maar het Chinese volkslied. De Chinezen zongen wel mee.

Ik was natuurlijk erg vroeg wakker. De start zou om 7.30 AM plaatsvinden, en kledingtasjes moesten tot 7.00 am ingeleverd worden. De Metro’s gaan om 6.00 uur rijden; 6.18 stapte ik in. Nog lekker rustig, en ik was niet de enige loper met het blauwe tasje. Deze tasjes werden tezamen met je startnummer uitgegeven, de 3 voorgaande dagen. Wel handig, tas is ook meteen genummerd.
Omdat het parcours geen rondje is , maar een A naar B punt ( Nanjing Lu East naar Minhang Gymnasium ) moeten deze kleding tasjes ingeleverd worden in de daarvoor bestemde bussen , die ze vervolgens naar het eindpunt brengt . Deed me allemaal erg aan New York denken , 2 jaar terug. Mijn bus stond vanmorgen gelukkig redelijk vooraan in de te smalle straat, en hoefde maar een klein stukje door het gedrang van de vele mensen.

Had met Long XiaoXi afgesproken bij de start, zij zou voor me wat foto’s maken, en haar kantoor/ gallery is in een gebouw pal voor de startplek. Dat was ideaal , want daar kon ik in alle rust omkleden en van het toilet gebruik maken. Ze was mooi op tijd, en kon m’n camera aan haar kwijt.
Hier in China zijn winkels en kantoren gewoon open op Zondag, en is deze dag als elke andere. Dat de start zo vroeg plaats vind is niet zo zeer vanwege de temperatuur, maar meer dat ze het deze stad niet aan kunnen doen om wegen langdurig af te sluiten, er moet toch gewerkt worden. De temperatuur was overigens ideaal zo’n graad of 16, 17, bewolkt, droog en af en toe een briesje, waardoor je niet al te veel last heb van de smog.
Ondanks de toespraken van de Bobo’s en het volkslied, vond de start op tijd plaats. Afgezien van de te kleine drinkposten, vond ik de Chinese organisatie in grote lijnen wel in orde.
Alleen moeten ze op strategische punten vaker tweetalige borden gebruiken, zoals bij de ingang van de startvakken. En na de finish waar je je moet begeven voor bepaalde diensten, zoals chip inleveren, kado ophalen, naar de bussen. Alles staat in Chinese karakters. Dus gewoon af en toe vragen aan groepjes Europeanen. ( hollandse tong helpt niet altijd)
Ik had het programma boek, wel tweetalig, goed bestudeerd dacht ik , maar je onthoud nu eenmaal niet alles na zo’n inspanning.

Gelukkig had ik zelf m’n belt met 2 flesjes bij me, die ik tweemaal bijgevuld heb bij de drinkposten. Dit water kwam uit flessen. Een paar Chinezen staan ze open te draaien (daar moest ik dus zijn) en andere staan ze uit te schenken in bekertjes. Sommige lopers pakken een heel flesje van een halve liter mee. Dus ik kon van een Chinees een keer wat “overnemen”.
Volgens mij vonden veel Chinezen m’n flesjes belt wel curieus, je ziet ze ook verder niet. Eenmaal vroeg een Chinees aan me of er Alcohol in zit: “Of course ‘, antwoorde ik: Heineken. ( wordt in Shanghai veel gedronken)
Wat voor mij weer bijzonder was : 1 Chinees gezien die de Marathon achteruit lopend deed.
Met 2 begeleiders. Heb een tijdje bij hem in de buurt gelopen, en vermoed dat die makkelijk onder de 4 uur zou moeten kunnen finishen, achteruit lopend dus.
Ook nog een Chinees gezien , blootsvoets lopend.

Zoals in alle grote steden marathons, kun je in het begin moeilijk wegkomen, toch loste zich dat vrij snel op , de wegen zijn hier behoorlijk of zelfs erg breed. En de afleiding van de vele kleurrijke, Tai chi of wat dan ook dames groepen, met trommels en bekkens, geven het geheel een echt Chinees karakter, en maakt de eerste kilometers tot een waar genoegen. Daarna vrij snel m’n ritme kunnen pakken. Met de Nederlanders die ik tegen kwam (of zij mij), stuk of 7 , even een praatje. Blijft toch bijzonder om hier te lopen. Bij het 12km punt zat ik op 1uur 4 minuten, dus een snelle tijd zat er niet echt meer in. Toch nog een beetje aanzetten om rond de 1.50 te finishen. Eigenlijk heb ik dezelfde taktiek gelopen als in Amsterdam, ruim een maand geleden. Voelde me na de helft van de race nog behoorlijk fit, en heb nog wat kunnen versnellen. Uiteindelijk finishte ik in 1.52 nogwat.

De ruimte daar bij het Gymnasium, een soort sportcentrum met stadion, was groot genoeg, van enige chaos of dringen was geen sprake
Het was wel even zoeken naar de bussen, maar ach, het is Zondag. De bus had er toch nog ruim een half uur voor nodig om de lopers naar het dichtstbijzijnde Metrostation te brengen.
Tijdens de rit nog gezellig met een Engelse Loopster gekletst, die o.a. bekend is met het fenomeen Hash house Harriers. Dus dat gaan we binnenkort zeker een keer doen.
Aangekomen bij Long, hebben we de foto’s bekeken, en zijn we gaan lunchen; was toch wel hongerig. Noodles uit X”ian, haar geboorte streek hebben we gegeten in een klein restaurantje waar ze graag komt. Wel een fles Chinees bier erbij, daar was ik ook aan toe. Dus vooruit maar weer.