notities 18 bijzondere ontmoetingen.

De grootste verassing van de afgelopen week was wel de ontdekking dat m'n oud collega en vriend Ko Matsunaga in Shanghai woont. Deze immer vrolijke Japanner is hier voor MHI, General Manager van een kleine fabriek voor enkele Airco onderdelen , en zit hier nu ruim 3 jaar. Helaas gaat hij volgende maand alweer naar Japan. Vanuit Nederland had ik wat post ontvangen, waar een "greetings card" van hem bijzat. Het email adres erop vermeld was een Japanse, maar de postzegel was uit China. Na een bericht gestuurd te hebben , had ik binnen een uur antwoord met de bevestiging, en meteen even gebeld voor een afspraak.
Veel veranderd is hij niet, een beetje dikker, maar nog steeds heel gewoon , altijd vrolijk, en slecht gekleed in z'n vrije tijd. Hij heeft 2 leuke zoontjes, Joey (5) en Tsubasa (3), 2 bijdehandjes. Met Keiko , z'n vrouw gaat ook alles goed, maar die is het Engels een beetje verleerd geloof ik, en heb ik weinig gehoord.

In Pudong new area, woont hij op een soort compound, met vrijstaande huizen en appartement gebouwen van hooguit 9 lagen. Hij woont in een 4 kamer appartement, en is in verhouding bijna net zo duur als ik, in het wat oudere centrum. De faciliteiten daar zijn wel mooi, echt een klein centrum voor niet-Chinezen, met een zwembad, gym, winkel, vrijetijd centrum. En natuurlijk een hek erom heen (om de compound)met bewaking En ook handig; een shuttle busje naar de metrostations. De voorzieningen zijn erg goed, en voor gezinnen ideaal, maar ik vind het veel te stil daar.

Twee dagen later heb ik de fabriek bezocht. Ik werd netjes rondgeleid door 2 jonge Chinezen. Ko was in vergadering, natuurlijk, en wees deze 2 personen aan om hun Engels ook weer een beetje te oefenen. Ko spreekt overigens redelijk goed Chinees. Ook voor Japanners is dat net zo moeilijk als voor Europeanen.

De fabriek riep natuurlijk veel herinneringen op uit m'n Airco periode bij MHI. Ko heeft het redelijk voor mekaar daar. Al gaat niet alles vol automatisch met robot-installaties, de chinezen zijn toch heel nauwkeurig in hun handelingen en metingen en dergelijke.
Tussen de middag hebben we Japans geluncht met Hirobe san; een Japanner die ik vorig jaar ontmoet heb. (toevallig) Hij zit wat langer in Shanghai, spreekt vloeiend Chinees, en merkte op dat ik m'n "chopsticks" (stokjes) beter hanteer als z'n vrouw. Mijn dag kon niet meer stuk.

De Zaterdag ervoor was ook heel bijzonder; eerst de opening van "the new Bund museum" , Xiaoxi had me natuurlijk uitgenodigd, en daarna een afspraak met een kleine handelsonderneming: Buyones group. Ik had gereageerd op een internet oproep.
Na wat heen en weer gemaild, ben ik bij deze handelsonderneming op bezoek geweest in een heel klein kantoortje van een groot gebouw, waar meerdere kleine ondernemingen gevestigd zijn aan de Panyu Lu. Het is een trio, Wing , een vrouwtje uit Hong Kong,spreekt vloeiend Engels, en Mark en Eric uit de Jiangsu provincie, boven Shanghai .Zij praten iets minder Engels. Momenteel exporteren ze enkele produkten naar Canada, Rusland,en enkele kleinere Aziatische landen en zoeken expansie naar Europa. Hun enthousiasme spreekt me erg aan, alsmede 1 productgroep van ze: baseballcaps, en petten. Ik denk dat ik daar wel iets mee kan.
Volgens goed Chinees gebruik werd ik uitgenodigd om mee te eten, het was inmiddels een uur of 7 in de avond. Dit mag je nooit weigeren, en het was prima gezelschap, dus "why not". Ik kwam voor het eerst in een restaurant van "moslim Chinezen" die uit het uiterste Westen van China komen, en wat op de Turken lijken. Ze eten dan ook voornamelijk Lamsvlees. Het was ontzettend druk met gasten en ronddravend personeel en erg rumoerig, maar het had wel iets. Later kwam er ook nog Live-muziek en dans, waarbij ook de gasten werden uitgenodigd. De vrouw van Eric, een knappe Shanghainese geeft "franse les" , ook wel bijzonder, ze had 4 leerlingen bij d'r ( te jong voor me) een volle tafel dus. Al met al was het een leuke avond, wel een vermoeiende dag; was blij dat ik op tijd thuis was.

Nu maak ik me gereed voor m'n reis naar Guilin. Vanmorgen met Jean Zhang nog wat nieuwe kleren gekocht op de "Fake market" . Vroeger was dit een open "cashbah" in de oude stad. Tegenwoordig is het een wirwar van kleine winkeltjes bij een metro station, ondergronds : voor de liefhebber: Shanghai technology and science museum halte, Lijn 2. Jean is een goede begeleider en tolk, en keihard in het onderhandelen. Ik niet. Dat is iets wat ik nog moet leren zei ze, eerst niet laten merken dat je het graag wil hebben: Als ze 600 yuan vragen om later met 200 weg te gaan,kan ik bijna niet over m'n hart krijgen Die verkoopsters gaan naar mijn idee bijna huilen. Ik heb dan ook maar 250 gegeven. (broek, trui en shirt voor €24,-) Maar dit schijnt heel normaal te zijn, en vooral naar buitenlanders toe vragen de Chinese verkoopsters altijd een hoge prijs, en "spelen" ze verontwaardiging als je een kwart of een derde ervan wil betalen.

Sinds ik mijn eigen business kaartje heb, ben ik wat alerter geworden in het uitwisselen van kaartjes. Zo heb ik er weer een paar interesante bij . Een Duitser die in Phuket- Thailand woont, en in juwelen en snuisterijen handelt. Je weet het maar nooit. En van m'n klasgenoot David, een Luxemburger die voor de KvK Europe werkt. Economische afdeling.
Het netwerk blijft groeien. Vivian m'n gids van het eerste uur zie ik volgende week ook weer.
Tot later ,
Nico