notities 13 Taal

De start van een beginners cursus Chinees, die Oliver me beloofd heeft kan nog wel een paar weken duren. Hij heeft nu nog niet voldoende kandidaten. Vorige week ben ik met hem naar de kapper geweest. De Chinese kapper uiteraard, zo eentje pal aan de straat in een oude, ietwat vervallen ruimte. Het was of ik 42 jaar in de tijd werd teruggeworpen, maar vond het prachtig. Had ik tijdens onze eerste ontmoeting ook om gevraagd .
Voor €1,- ben ik geschoren, gewassen en gefohnt. Nieuwsgierige Chinezen kwamen even kijken of gluurde door het raam. Als je geen geld bij je hebt is ook geen probleem, dan krabbelen ze iets in een heel oud schriftje, en betaal je gewoon een andere keer. Voor mij hoefde dat niet, maar ik heb m’n kapster gevonden. Het blijkt dat Oliver ook in “real estate” doet dus die moet ik te vriend houden. Hij heeft aparte visite kaartjes voor Duitsers, Engelsen, en Spanjaarden, die hij dus regelmatig van dienst moet zijn.
Waarom die verschillende kaartjes? “Dan denken ze dat we exclusief voor Duitsers , Engelsen of Spaanstaligen bezig zijn” zei die. Slim !

Feng Hai, een studente die bij Long werkt, had ik gebeld om maar te beginnen met de Prive taallessen.
Ze had het een paar weken terug al aangeboden.
Ik heb hier al een boekje, waar onder andere het pingjing alphabet in staat, en op internet een site gevonden met wat uitspraak voorbeelden. Deze week de eerste les georganiseerd in m’n appartement, en meteen kreeg ik al huiswerk. Het Pingjing alphabet uit m’n hoofd leren.
Ze vraagt er niet veel voor, toen ik aanbood 100Rmb per 4 weken ( 10€) vond ze dat veel te veel. Moet ik nog even over nadenken. Volgens mij heb ik er nog geen idee van hoe eenvoudig veel Chinezen leven.

Wang vindt Engels erg moeilijk omdat er zoveel verschillende woorden zijn die hij moet onthouden.
Voor mij is Chinees moeilijk omdat ik vooral nieuwe “klanken” moet oefenen, en vooral wat die klanken betekenen.
Volgens Andreas Wagner ligt hierin een belangrijk chinees sociaal cultureel probleem. Chinezen zouden slecht met elkaar communiceren. Sommige klanken lijken zoveel op elkaar, dat een diepgaand gesprek of discussie nauwelijks mogelijk zou zijn. Een boute uitspraak, maar het geeft te denken. Ik merk wel regelmatig dat veel Chinezen moeite hebben met hun eigen schrift. Je moet echt een redelijke opleiding genoten hebben om veel karakters te kennen en te gebruiken.

Andreas, Nederlandse zakenman,die hier reeds 9 jaar woont, heb ik onlangs ontmoet, in eerste instantie via een internet site “Shanghai Expat’s”. Bij “Mallones” , een soort Amerikaans cafe hier in de buurt hadden we afgesproken en hebben samen wat gedronken en gegeten. We hadden elkaar al is gebeld en gemaild. Blijkt dat hij in Almere heeft gewoond , en (even) in Wageningen op school heeft gezeten.
Met andere woorden, het bleek dat we veel overeenkomsten hebben. Zelfde leeftijd ook bijvoorbeeld.
Nu zit hij in de “scheepsmotoren” , ook een business die ik ken uit m’n vorige betrekking.
Op zakelijk gebied kan ik zo bij hem aankloppen, en heeft me al een aantal tips van de hand gedaan.
Hij heeft een Chinese vrouw, maar ik begrijp dat ze liever in het Engels blijven communiceren, en hij niet veel trek heeft om Chinees te leren. Een beetje luiheid gaf ie toe. Al is het ook gewoon een actief mannetje, met een druk sociaal leven kreeg ik de indruk. We zoeken elkaar zeker nog een keer op.
Al is het maar (wat mij betrefd) om z’n 3 verdiepingen vrijstaande huis met kelder in Pudong even te zien.

Hier vlakbij in een coffee shop ook 2 Hong Kong Chinezen ontmoet, eigenaars van “ Nicky’s café Ltd”. Ga daar af en toe naar toe voor een koffie of een whiskey of een sandwich ( of eigenlijk alle 3 achter elkaar). Ook zij kunnen niet altijd de Shanghai chinezen verstaan. Ze kunnen de ‘grote lijn’ volgen maar alleen als ze “netjes” Mandarijn spreken is het voor hun beter te volgen. In Hong Kong praten ze over het algemeen “Cantonees”. De Shanghainese bevolking is eigenlijk voor het merendeel een mengelmoes uit heel China. Er zijn nauwelijks families te vinden die hier langer dan 50 jaar gevestigd zijn. Veel jonge mensen wonen hier eigenlijk tijdelijk; “making money” zoals dat heet, en als dat niet lukt: emigreren, om geen gezichtsverlies te leiden. Van de Chinezen die ik ontmoet heb, en regelmatig mee om ga, is er niet 1 hier geboren.

Van de week was hier de “water bezorger” om onze warm en koud drinkwater aan te vullen. Zaten al 3 dagen zonder ( had wel liter flessen gekocht , hoor) . Ik had Wang voorgesteld om 2 x 10L te bestellen, hou je er altijd 1 in reserve. Dat vond ie een goed idee. Maar ik begreep van de bezorger, uit z’n gebrabbel en gebaren, dat hij ook 2 lege flessen mee retour moest nemen, en die tweede lege fles hadden we natuurlijk niet. Nog even telefonisch met Wang overlegd, maar heb de boel niet laten eskaleren, en gewoon maar 1 fles gekocht. Toen de bezorger wegging zei die: I speak a little English , you know, bye bye. … Zucht !.

Deze week m’n eerste pizza in China gegeten, en dat was prima. Was een tamelijk “fancy place’ , echt op Expats gericht: 30 tot 40 RMB ( 3 a 4 €) is hier al duur voor een lunch eigenlijk. De eigenaar, kwam nog even informeren of de pizza echt goed was, waarop ik positief antwoorde. Ja , dat klopt wel, ik maak de beste van de stad , zo verklaarde hij. Ik merk dat de andere bediendes eerst in het Engels “gesoufleerd’ worden wat ze tegen mij moeten zeggen voordat ze op me af stappen; zo gaat dat wel vaker. Meestal is er 1 op de 4 of 5 in dit soort tenten die redelijk Engels spreekt. Maar het meeste blijft voorgeprogammeerd.
Diezelfde avond ben ik bij een Italiaans eettentje geweest , Coolzey heet het ,hier een kwartiertje vandaan bij een kruising van de Wuding rd.. Ik was er al is eerder geweest, ze hebben uitstekende pasta’s. Heb een foto gemaakt van de bijzondere muurtekeningen daar... Ze bezorgen ook, dus gaan we binnenkort even proberen wie de beste pizza’s van de stad heeft. Die avond heb ik een pasta gegeten met een zelfgebakken brownie toe. Ze vonden het blijkbaar gezellig met me, want ze schonken continu citroenwater bij en mocht een stuk kwarktaart proeven. Was ook de enige gast op dat moment.
Daar praten ze goed Engels; blijken het Phillipinos te zijn.

Voor het eerst Yan Yan , de vriendin van Wang , Engels horen praten. Of zingen eigenlijk.
Wang was van de week jarig. Plotseling ’s avonds om een uur of half 11 kwamen ze beide hier in het appartement met een taartje en kaarsjes, en hebben we samen voor Wang een stukje “Happy Birthday” gezongen. En een biertje gedronken natuurlijk. Even maar, want hij ging ook op tijd naar bed.
En ik probeer voor het slapen gaan nog even m’n nieuwe alphabet op te zeggen.

Tot later, Nico