notities 15 be yourself

Vanmorgen, buiten tijdens “rush hour”werd ik aangesproken door een jonge Chinese vrouw: Pas na enkele minuten had ik in de gaten dat het Vivian was. M’n Chinese gids van de eerste 2 dagen. Vijf bijna 6 weken geleden. Ik was om 8.15 op weg naar de Gym, en in een stad van 18 miljoen wordt je herkend; je verwacht het niet, en ze zag er anders uit; ander kapsel, en in kantoor kleding. In elk geval had ze weinig tijd, we waren immers op weg naar de metro, en ik moest de andere kant op. Voor ik iets normaals kon zeggen was ze al weer weg.
Later op de dag wat berichtjes verstuurd. Ze wil vast van m’n plannen weten.

Nu word ik soms wel vaker aangesproken op straat. Een Europeaan die verdwaald is, of zoals afgelopen Zondag in het park door een paar jongelui. “Where are you from?” vroegen drie chinese jongeren plots. Zucht, weer van die verkopers, dacht ik, en wilde snel doorlopen. “We are from Guandong province” , and you?”
Toen bleef ik even staan voor een praatje. Guandong is hier toch een heel stuk vandaan, de provincie waar HongKong deel van uit maakt. Ik was in het kleine park van Peoples square en heb een paar leuke plaatjes geschoten daar. Dit soort jongelui vinden het leuk om even Engels te praten. En waarom ook niet.
Be yourself.
Gewoon in het midden van de straat even flink rochelen. Je vuilniszakje vanuit de voordeur in een boogje in de stoepgoot gooien. Duwen om de metro in te komen, terwijl ik er nog uit moet. De slager in de Super moet af en toe ook even rochelen( ik koop toch geen vlees daar). De Chinees is en blijft zichzelf, en heeft in feite maling aan de omgeving. Bij ons in het Westen zou je het onaangepast gedrag kunnen noemen.
Maar deze omschrijving vind ik niet terecht. Nog steeds zie ik geen enkele agressie of voel ik enige spanning buiten. Men laat elkaar begaan. Zelfs als er 3 agenten met 2 burgers in debat gaan, gaat dit rustig, niet hard.
Of als de chinees de hele dag in een klein hokje met rotzooi op klanten zit te wachten, “Who cares??”
De peperdure Rolex/Tudor winkel waar geen hond komt : idem. Who cares??
Ik blijf me hierover verbazen, maar ik merk ook dat ik eraan ga meedoen. Achteloos oversteken,liefst diagonaal en de “deputy” negeren. Gewoon terugduwen als ik snel de metro uit wil, zelfs rochelen (sorry, de smog denk ik) De euforie als ik weer iets supergoedkoops gevonden heb; wat in de Europese Westerese samenleving niet zou kunnen bestaan. Maar op m’n gemak voel ik me niet in een warenhuis waar al het personeel me hoopvol aanstaart, of hun waar probeert aan te prijzen. Heb wel met succes een extra deken kunnen kopen.

De Gym hier in Zhongshang park is ook wel grappig als het gaat om jezelf te blijven,( ik ben ’s ochtends vroeg nog steeds de enige niet- chinees die er rondloopt):,Of het zijn gewoontes; Fluit spelen bij het tafeltennis op Zondag. Even je stembanden testen, en in de kleedkamer een Aria eruit gooien. Je tanden poetsen en je haar wassen in de wasbak van de kleedkamer, het kan allemaal. Het oude 110 jarige mannetje is volgens mij een “oud leraar” in iets, hij is er namelijk elke dag. Ik vind hem steeds interessanter worden, hij begint me al te groeten als ik het zaaltje binnenkom.
In deze buurt hoef ik me ook eigenlijk en generlei wijze druk te maken over crimineel gedrag; als je je was gewoon de hele dag, inclusief dekens, aan de overkant van de straat kan hangen. Deuren de hele dag open staan. Je in elk eethuisje in principe gezellig aan kunt schuiven. Van die “huiskamer” eethuisjes eigenlijk, zo klein. Waar maak ik me druk over, als zoveel Chinezen tevreden lijken te zijn met het kleine beetje wat ze bezitten en blijkbaar elkaar wel het licht in de ogen gunnen.
Het zou natuurlijk ook heel goed kunnen dat de Chinezen veel rustiger zijn door hun Tai Chi, en meditatie technieken die al eeuwen hier in gebruik zijn.

De verzamel woede van de Chinezen kent ook geen grenzen. Zo zit hier voor de poort van het complex regelmatig een vrouwtje naast een handkar oud papier te verzamelen. Van ‘sochtends vroeg tot ’s avonds laat wacht ze op donaties. In de metro kun je hier ook een gratis krantje krijgen, alleen het verschil met Nederland is (behalve de taal) dat er bij de uitgangen ook weer mannetjes staan om ze in te leveren. Bij de openbare bewaakte fietsenstalling vlak bij de metro, die overigens gewoon op het trottoir is, worden weleens reclame folders op de bagage dragers gedeponeerd. Vervolgens is er weer een oud mannetje die ze eraf haalt en verzameld voor z’n oud papier handeltje.
Dit soort dingen is hier vrij normaal. Een paar weken geleden hier in het appartement werd me ook duidelijk gemaakt door de Ayi dat ik m’n oude kranten in een speciaal tasje moest bewaren. Ik denk dat ze samen met het “poortvrouwtje” een handeltje heeft.

In de “Savory” het chinese eettentje hier tegenover met z’n spaghetti schotel voor €1; komt regelmatig ‘s avonds rond een uur of 8 een chinees de tonnen etensresten en keukenafval ophalen. De tonnen worden dan gewoon door het eetlokaal gesleept en vervolgens gaat hij de smurrie overscheppen in emmers welke aan z’n bagagedrager van zijn fiets bevestigd zijn. Hij stoort zich verder ook nergens aan. Heb namelijk een foto van ‘m in de stromende regen.
Dit overscheppen van etensresten heb ik op straat al is eerder gezien. Zelfs het controleren van een rioolputje zag ik onlangs. Een oud mannetje met een super pollepel, nam een schep uit een putje, en bestudeerde aandachtig de naar boven gehaalde drab, en ik bedenk bij mezelf dat ze allen hopen op die ene gouden ring uit het sprookje. (van die vis die een trouwring opslokt)

Ondertussen kan ik steeds beter m’n weg vinden in Shanghai. De boodschappen vinden, m’n telefoonkaart opwaarderen,Chinees lunchen en avondeten, en in 1x keer bepaalde etablissementen vinden. Dit creeert natuurlijk meer rust en zekerheid , zet me aan tot nieuwere initiatieven, en blijf mezelf.
Tot later,
Nico