notities 17, na 2 Maanden

Op dit moment is het weer behoorlijk koud in Shanghai, dd 7 Januari 2007, 1 a 2 graden, met een koude Noorderwind. In mijn appartement doe ik alleen de slaap/ werkkamer verwarmen. De woonkamer wordt toch nauwelijks gebruikt. Wang is veel weg, voor business in Hangzhou, even ten noorden van Shanghai.
Dat was jammer want een week geleden begaf de boiler het voor het warme tapwater, drinkwater was op, en ik mistte de sleutel van de mailbox, zodat ik de paar kerstkaartjes van familie wat laat gekregen heb.
Pas gisteren is de Boiler gemaakt; de reparateur moest er 3x voor terugkomen. Voor mij betekende dat douchen in de Gym, en een paar dagen niet scheren, dat staat ook wel weer stoer. Drinkwater en de sleutel was wat sneller opgelost. Maar het zijn zo van die irritaties die je doen overwegen om te gaan verhuizen. Aan de andere kant ben ik erg gewend aan de levendige omgeving hier, ik kan in deze buurt nagenoeg alles krijgen. En een paar leuke uitgaansgelegenheden zijn ook op loopafstand.

2 Weken geleden kreeg ik een bericht van Oliver of ik mee wilde doen aan Foosball. Nu dacht ik in eerste instantie dat hij een spelfout gemaakt had, dus antwoordde ik dat ik liever niet Voetbal in verband met mogelijke blessures. Nee, Foosball is de niet-nederlandse benaming voor “Tafelvoetbal” , en wordt hier , en ik begrijp ook elders, fanatiek gespeeld. Het blijkt, ik kon dat nagaan op internet, dat hier in Shanghai wekelijks in enkele bars wedstrijdjes gehouden worden waar het er fanatiek aan toe gaat. Een van die gelegenheden is de “Big bamboo” hier vlakbij . Een typisch “expat” cafe, waar Westers eten op de menulijst staat en de inrichting erg Angelsaksisch aandoet. Zo’n menu lijst bestaat dan meestal uit ; luxe hamburgers, Stakes en Schnitzels. Ik was er al een keer geweest, het is hier in de buurt, maar na 1 drankje had ik het wel gezien: teveel “Aussies chasing Chinese girls” , en weinig Chinezen. Voor mij hoeft dat allemaal niet; je bent tenslotte in China. Met Reinald was ik al is eerder in een typisch “Expat cafe” geweest, Mallones vlakbij deze Big bamboo overigens. In elke Aziatische stad vind je best veel van deze gelegenheden; bars voor Westerlingen, westers eten, en locale mooi uitziende meisjes voor de bediening. Of ze hangen gewoon een beetje rond als een soort decor, die meisjes dan.

Nu over dat Foosball: ik was er ruim op tijd, en heb kennis gemaakt met ene Fred Gower, een Canadees.
Hij is coach van een Chinees foosball team; en de kampioen was deze avond aanwezig: Xuesong Deng, onthoudt deze naam; ze gaan af en toe op tournee, en waren net terug uit Italie. Het is me er eentje , na een loting werd ik aan hem gekoppeld, ik in de verdediging hij in de aanval. Ik had dus eigenlijk een makkie die avond. Omdat er nog een paar “onervaren” spelers bij waren werd er “gemixed”. Een ervaren speler met een onervaren speler ernaast. Je moet je voorstellen; echte wedstrijdtafel, polsen worden ingetaped, en er is spul om je handen in te smeren. Een echte mini competitie. Ik werd derde die avond met Deng, hij had z’n avond niet geloof ik. (of het lag aan mijn verdediging) dus ik kreeg de helft van m’n inschrijfgeld terug.( 1 van de 2€) Volgens Fred ben ik nu ook Professional.
Al met al een leuke ervaring; er waren ook Duitsers en Australiers. Of ik ermee doorga betwijfel ik; kost veel tijd en moeite; en of ik echt “goed” wil worden betwijfel ik. Blijft toch een spelletje, niet waar?
Een week later ben ik met Oliver nog wel terug geweest; toen waren er geen Pro’s maar wel een fanatiek Duits stelletje, en de Chinese barmeisjes kunnen er ook wat van. Van deze avond heb ik wat foto’s

Nee, Oliver herrinerde mij eraan dat de officiele Chinese lessen eraan zitten te komen. Tja , al een paar weken staat dat op een laag pitje. Feng Hai is een beetje ziek geweest, en ik heb eigenlijk nog geen goed lesmateriaal. De BBC link op internet , waar ik uitspraken kan oefenen, doet het (echt) niet vanwege die Taiwan aardbeving. Ik las vanmorgen in de krant dat het herstel van de kabels voor de Taiwanese kust nog ruim een week kan duren. Niet alleen hiervoor is dit lastig, maar alle communicatie met het Westen is moeilijk, traag en irritant. Kost gewoon teveel tijd. Ook op zakelijk gebied levert dit veel vertraging op. We willen veel , maar kan even niet genoeg doen. Soms frusterend, maar zoals gisteren wel weer leuk met iemand uit Noord- China via MSM bestanden uitgewisseld, foto ‘s van ceramic. Je wordt nu eenmaal inventief als de nood hoog is.
Die taal dat wordt me wat; de uitspraak is gewoon grappig: even een voorbeeld: als je in Nederland iemand niet goed verstaat zeg je geen “huh? Dat is onbeleefd “ maar : “wat zegt U?’ . In China is “huh” een goed woord en wordt dus veel gebruikt. Hierover heb ik soms leuke discussies met Xiaoxi. Er zijn zo ontzettend veel chinese woorden die nagenoeg hetzelfde (voor mijn Nederlandse oren) klinken, dat ik nauwelijks kan bevatten dat de Chinezen elkaar in 1x begrijpen. Het gaat dan ook meestal om het zinsverband die je gebruikt.

Na 2 maanden veel meegemaakt te hebben hier in Shanghai, wordt het tijd om een balans op te maken, duidelijke doelen te stellen etcetera. De mensen van de Art4Ugallery, met Xiaoxi aan de leiding zijn me erg dierbaar, en behulpzaam voor me. Van hieruit kan ik me verder ontwikkelen en m’n eigen doelen langzaam maar zeker verwezenlijken. Maar het word ook tijd om er even op uit te trekken, m'n zinnen te verzetten ,en een andere kant van China te ontdekken. Het is nu een goedkoop seizoen, dus de prijzen van de binnenlandse reis en Hotelboekingen zijn weer erg laag voor Westerse begrippen.
Volgende week trek ik er 4 dagen op uit; een korte vakantie naar Guilin , in de Guanxi provincie. Guilin ligt aan de Li river, en langs de oevers hiervan ligt een uitgestrekt en uniek natuurgebied . De temperatuur is daar aangenaam, zo’n graad of 15. Deze provincie ligt op 2 uur vliegen vanaf Shanghai richting het zuidwesten, schuin boven HongKong. Ik heb er veel zin in. Tot Later,
Nico